پایه تراس بام همان ماژول توکوز است که در چورلو فشرده میشود. روی غشا میایستد و بار را نقطهای به دال سقف میدهد. بتن محافظی برای شکستن هنگام نشت وجود ندارد.

تراس بام تراز راه رفتنی است که وقتی دال زیر پا بام است خواسته میشود. زیر این دال اتاق، راهرو یا فضای باز ساختمان است، نه خاک باغ. چون در این جزئیات خاک نیست، بار را نمیتوان مثل یک پی پهن که در زمین فشرده میشود تعریف کرد. بار باید به دال سازهای برسد. لایه روی این دال اتاقهای پایین را خشک نگه میدارد، پس صفحه راه رفتن روی لایه میایستد و آن را پیوسته میگذارد. درِ رو به تراس آستانه دارد و صفحه راه رفتن باید به آن برسد. جانپناه لبه بالایی دارد و همان صفحه باید پایین آن بماند. لایه از پیش به سمت خروجیها شیب دارد و این شیب راه آب میماند. نام گذاشتن روی ماژول پیش از آنکه این سه نشانه با هم بخوانند فقط بحث را به کارگاه میاندازد. ایستادن در آستانه در و خواندن همزمان آستانه، جانپناه و نقطه پایین لایه اولین کار است. این صفحه کنار همین بام میماند. ماژول را به فهرست قطعه خرد نمیکند و دستور ساخت تخته کامپوزیت را باز نمیکند. عکسها نشیمنگاه، صفحه کاشی، ماژولی که چرخانده میشود و قطعهای که شیب را در کف میگیرد نشان میدهند. راه باغ روز دیگری است. زیر پا اینجا سقف است نه خاک.

لایه بدون سوراخ میماند
ماژول روی لایه میایستد. هیچ پیچ، میل یا تیغهای از لایه رد نمیشود. سوراخی که بالای اتاق باز شود راه آبی است که بام فراموش نمیکند. T-P در عکس همان رویهای است که پا به لایه میرسد. نشیمنگاه نمیگذارد پلاستیک روی یک برآمدگی کوچک لایه را گاز بگیرد. برداشتن نشیمنگاه و فشردن پلاستیک مستقیم روی لایه، تکیهگاه اعلامشده را عوض میکند. اگر نشیمنگاه ساییده شود قطعهای که نو میشود نشیمنگاه است. ماژول فقط به این دلیل دور انداخته نمیشود. این قاب یک نمای انفجاری نیست. حرف قاب این است که لایه سالم میماند. دست در جایی که ماژول خواهد ایستاد دنبال برش، پیچ یا زخمی است که نشیمنگاه بعدی پنهان کند. اگر زخم باشد لایه پیش از گذاشتن پا تعمیر میشود. پا به عنوان مهارکنندهای که لایه را میگیرد خوانده نمیشود. این خواندن بام را به سقفی پر از سوراخ تبدیل میکند. آب از سوراخ به اتاق میرود و لکه روی سقف میماند. لکه خبری است که نشیمنگاه نمیپوشاند. پیش از رسیدن این خبر به لایه نگاه میشود. لایهای که دیده میشود بام واقعی زیر تراز راه رفتن است.

بار نقطهای به دال میرسد
ماژول Premium با بار نقطهای دستکم هزار کیلوگرم برای همان ماژول اعلام شده است. این عدد وزن تراس نیست. کاشی نیست. جانپناه نیست. دال بام الگویی از این نقطهها را میگیرد. الگو از نقشه شمرده میشود. گذاشتن ظرفیت دیگری کنار آن روی همان صفحه، در لبه کاشی یک پله میسازد. پله شبیه تنظیم بد به نظر میرسد. دو اعلام کنار هماند. یک سفارش یک ظرفیت مینویسد. روی این بام رقم تحمل خاک نیست چون خاک نیست. پی پهنشده در زمین مال گونه دیگری از ساختمان است. اینجا داستان نقطههایی است که دال میبیند. نقطهها روی نقشه علامت میخورند. شمارشان سفارش است. یک علامت یک ماژول است نه همه تراس. اعلام ماژول جای نگهداشت لبه را نمیگیرد. آن نگهداشت ردیف دیگری است و این بخش حساب فشار باز نمیکند. گوشه خالی نقشه بعداً با ملات پرشدنی خوانده نمیشود. گوشه یا یک نقطه است یا یک فاصله عمدی. کدام است روی نقشه نوشته میشود. نقطهای که روی نقشه نیست در کارگاه حدس زده نمیشود.

صفحه راه رفتن تخت میماند و لایه شیب دارد
صفحه راه رفتن میخواهد تخت بماند. لایه میخواهد شیبش را نگه دارد تا آب را ببرد. زور کردن هر دو به یک صفحه یا آب را روی کاشی جمع میکند یا کاشی را کج میکند. T-SC این اختلاف را در کف میگیرد. بازه کاتالوگ یک تا دو درصد است. این بازه دبی باران نیست. هر ماژول اختلاف خودش را میگیرد. دو پیچ همسایه میتوانند طول متفاوت نشان دهند. اختلاف یعنی تراس تاب ندارد. پیچ کوتاه روی بخش بلند لایه است. پیچ بلند در گودی است. معنی این است. کاشیها یک صفحهاند و لایه نیست. آب را روی کاشی نمیدوانند. از میان کاشیها روی لایه میریزد و شیب لایه را دنبال میکند. این جمله حساب باران باز نمیکند. مقدار باران در صفحه نوشته نمیشود. ترازی که روی کاشی گذاشته شود با کاشی میخواند. لایه لازم نیست با تراز بخواند. گذاشتن قطعه شیب داخل کاشی این جدایی را پاک میکند. قطعه در کف میماند. اگر خروجی وارونه باشد قطعه آن را در خودش برنمیگرداند. اول جهت لایه در جا درست میشود. بعد ماژول مینشیند. ماژول نشسته اختلاف لایه را میگیرد بدون آنکه تخت بودن کاشی را بشکند.

باد از لبه شروع میشود
اولین جایی که باد میخواهد بلند کند لبه است. باد اول از سمت جانپناه زیر پوشش میرود. کاشی وسط سطح اولین قطعهای نیست که جدا میشود. نگهداشت لبه ردیفی جدا از ردیف بار نقطهای است. بار نقطهای اعلامشده برای ماژول به جای آن نگهداشت نوشته نمیشود. این صفحه فشار باد حساب نمیکند. رقم فشار در صفحه نیست. پیرامون قدم زده میشود و لبهای که باد اول به آن میخورد دیده میشود. نگهداشت روی همان لبه نوشته میشود. نگهداشتی که وسط نوشته شود لبهای را که میخواهد بال شود نگه نمیدارد. حتی با لبه نگه داشتهشده یک کاشی هنوز میتواند بالا بیاید وقتی نگهداشت همان کاشی باز شود. نگهداشت بستری نیست که سطح را بچسباند. بستر چسبیده جستجوی لکه را تمام میکند. ترس از باد به همین دلیل به ملات بدل نمیشود. ترس به صورت ردیف لبه نوشته میشود. ردیف لبه و ردیف بار روی یک برگ کنار هم میایستند و نام یکدیگر را نمیگیرند. در گوشه دو لبه به هم میرسند. گوشه جایی است که دو نگهداشت به هم میرسند. این رسیدن بهانه سوراخ مهار در وسط نیست. سوراخ لایه را دوباره سوراخ میکند. قطعه لبه بالای لایه میماند. قطعهای که بالا میماند کاشی را سر جایش نگه میدارد بدون آنکه شکافی را ببندد که باد از آن داستان فشار بسازد.
نشت در همان نقطه جستجو میشود
نشت در اتاق پایین به صورت لکه روی سقف دیده میشود. بالا میروند و کاشی بالای همان نقطه را برمیدارند. بتن محافظ شکسته نمیشود چون این بام بتن محافظ ندارد. زیر کاشی برداشتهشده لایه، شیب و آنچه در فاصله ایستاده دیده میشود. کاشیهای همسایه سر جایشان میمانند. وقتی تعمیر تمام شد همان کاشی به همان ماژول برمیگردد. اگر ماژول جابهجا شده باشد شیب آب دوباره با چشم نگاه میشود. این صفحه آزمون آزمایشگاهی آببندی نمینویسد. کار ممکن است چون زیر کاشی یک فاصله خالی میماند. اگر فاصله پر از ملات باشد لکه از زیر کاشی خوانده نمیشود. لکهای که خوانده نشود دعوت به شکستن همه تراس است. دعوت رد میشود. یک کاشی بالا میآید، لکه حرف زده میشود، کاشی پایین میرود. حرف، جای لکه در اتاق را به نقشه تراس میبرد. علامت روی نقشه نشان میدهد کدام کاشی برداشته شود. اگر کاشی غلط برداشته شود لکه هنوز روی سقف است و نقطه درست یک کاشی آنطرفتر جستجو میشود. جستجو لازم ندارد سطح مثل قالی جمع شود. جمع کردن دلیل فاصله را باطل میکند. دلیل این است که نقطه باز میشود. وقتی نقطه باز بسته میشود سوراخ تازهای در لایه باز نمیشود. نقطهای که بدون سوراخ تازه بسته شود نشان میدهد بام هنوز با همین روش سر پا است.
این بام بتن محافظ ندارد
بتن محافظ لایهای است که روی لایه ریخته میشود و پوشش به آن میچسبد. این تراس بام آن لایه را ندارد. نبودنش ردیف کمشده نیست. خود روش است. اگر بتن ریخته شود فاصله بسته میشود، کاشی بالا نمیآید، آب داخل بتن گم میشود و دال وزن اضافه بالای اتاق را حمل میکند. ماژول پرکننده به جای این بتن نیست. ماژول نقطهای است که فاصله را باز نگه میدارد. میان نقطهها هوا میماند. بعداً ماژول چیدن روی بامی که از قبل بتن دارد این تراس را نمیسازد. یک ارتفاع دوم روی بتن میسازد. اگر آن ارتفاع دوم خواسته شود در و جانپناه دوباره اندازه میشوند. آستانه ممکن است دیگر کافی نباشد. نرده ممکن است کوتاه بماند. اگر خواسته نشود بتن بیرون این صفحه است. روزی که لکه روی سقف دیده شود پرسش این است که چه شکسته خواهد شد. اگر جواب بتن باشد روش عوض شده است. اگر جواب یک کاشی باشد روش هنوز سر پا است. حجم بتن ردیف سفارش نیست. ردیف سفارش شمار ماژول و فاصلهای است که بالای لایه میماند. پیشنهادی که فاصله را با بتن ببندد بام را به کار دیگری برمیگرداند. کار برگشته جستجوی لکه را به شکستن بتن گره میزند. جستجویی که اینطور گره خورده باشد بامی نیست که این صفحه شرح میدهد.
سفارش از نقشه بام خوانده میشود
سفارش از نقشه بام خوانده میشود. ردیفها اینها هستند. ارتفاعی که به آستانه میرسد و زیر جانپناه میماند. شمار ماژول. قطعه شیب جایی که لایه شیب دارد. نگهداشت لبه به صورت ردیف جدا. این صفحه بها نمینویسد. مقدار باران نمینویسد. فشار باد نمینویسد. ماژولهای این بام در چورلو فشرده میشوند. تعداد از نقشه میآید نه از کوچکترین جعبه کاتالوگ. سفارش کالبدشکافی قطعه نیست. ردیفهایی که بام میخواهد همان ردیفهایی است که نوشته میشود. اگر ردیفی کم باشد ردیف کم با ریختن بتن روی لایه بسته نمیشود. ردیف کم در کارگاه با حدس تمام نمیشود. حدس آستانه را خطا میکند یا لبه را خالی میگذارد. لبه خالی اولین جایی است که باد امتحان میکند. ارتفاع با لنگه درِ باز اندازه میشود. ترازی که از لنگه بسته خوانده شود ممکن است هنگام باز شدن لنگه ساییده شود. سایش نشان میدهد ماژول کوتاه مانده است. ماژول کوتاه با بریدن کاشی درست نمیشود. بریدن کاشی تراز را تعمیر نمیکند. تراز با چرخاندن ماژول خوانده میشود. بعد از تمام شدن چرخش صفحه کاشی کنار آستانه گذاشته میشود. صفحهای که کنار آن ننشیند ردیف ارتفاع غلط سفارش است. ردیف درست روی نقشه نوشته میشود و بها باز هم در این صفحه نوشته نمیشود.










